U četvoroknjižju Borivoja Vujića sabrana su ostvarenja koja možemo u nekim slučajevima gledati kao poetska dela, ali i kao filosofske po-glede, oglede koji prelaze iz forme u formu. Iz kratkog zapisa u pesmu, iz pesme u proznu liriku iz lirike ponovo u pripovedanje, da bi na kraju ovog zbornika dobili i neka objašnjenja kroz esejistiku koja se okreće stvaralaštvu, ali i samom početku stvaranja, kreativnog uzrastanja. Iako knjiga poči-nje kratkim filosovskim sličicama iz šetnje, nastavlja lirikom, pričom koja evocira uspomene, neočekivano završava svojevrsnim traktatom o ume-tnosti i njenom izvoru. Zbog toga u ovim koricama je jedan izbor, presek Vujićevog stvaralaštva, koji nam omogućava da sagledamo bar delić celine umetničkog rada i bića.